Dodelijk ongeluk in de tramstatie te Poperinge
Een verschrikkelijk ongeluk is maandag 2de kerstdag, rond 10u ’s morgens alhier gebeurd in de koopwarenstatie van de tram, gelegen langs de Ieper-kalseide.
De maandagmorgen is er daar altijd veel werk en gewoel door het groot aantal zwijnen die per tram aankomen en dan moeten gelost en op de wagens van de ijzerenweg geladen worden.
Deze dag alweer was de beweging groot. Edmond Vereyck van Westvleteren, zwijnenfacteur, die ook zwijnen had doen leveren, en deze reeds geladen had op de wagons van de ijzerenweg die daartoe in de tramstatie lopen, stond samen met Maurice Houwen, zwijnenslachter te Poperinge, de nummers van hun wagons op te nemen.
Onoplettend stond beide mannen tussen de tramrichels en zagen niet dat drie wagons met zwijnen geladen, met welke men aan het manoeuvreren was, op hen kwamen afgerold. De wagons waren door de machine in gang gezet geweest en dan was de machine achtergebleven om op een ander spoor te gaan.
Het zoontje van Maurice Houwen, dat op enige stappen van zijn vader stond, zag op het laatste ogenblik de wagons opkomen en begon te roepen. Maurice Houwen kon juist op tijd wegspringen en voelde de wagons tegen zijn rug. Vereyck, verzonken in gedachten aan zijn werk, had niets gehoord door het geschreeuw van de zwijnen. Hij kreeg een ‘stuik’ in de zijde en viel zijdelings ten gronde, op deze manier dat hij met zijn twee benen op de richels lag.
Twee wagons liepen erover en op het hulpgeroep van de verschrikte aanwezigen dat er een man onder de tram lag, kwam de stoker toegesneld en deze kon de remmen sluiten, zodat de ongelukkige met vermorzelde benen tussen de tweede en de derde wagon lag, juist met het hoofd tegen de wielen.
Seffens kwam men hem ter hulp en werd er om een priester en terwijl er om een dokter gelopen en getelefoneerd werd, nam men de gekwetste op, denken hem te kunnen binnen dragen. Zo men hem opnam viel de man buiten kennis, en vrezend hem in hun armen te zien sterven, zo ze hem verder droegen, legden de verzorgers hem op de grond, op enige bondels stro.
Het schouwspel was ijzingwekkend, huilend van pijn en om hulp smekend, lag de ongelukkige Vereyck daar. Beide benen waren helemaal afgereden, iets onder de knieën.
Eerwaarde heer Hellyn, die wellicht ter plaatse was, diende hem het H. Oliesel toe en seffens werd de nodigste geneeskundige hulp toegesneld door dokter Devos, weldra bijgestaan door dokter Ch. Dewulf. De heren burgemeester en politiecommissaris kwamen als eersten ter plaatse. De draagbaar van het gasthuis was ondertussen aangebracht en de gekwetste werd er voorzichtig in gelegd en zo stil mogelijk naar het gasthuis gebracht. Het was toen 11u15.
De ongelukkige leed verschrikkelijk, zijn wonden aan de benen en een grote wonde aan het hoofd waren ijselijk om zien. Hij vroeg naar zijn kinderen die men deed komen. Twee ervan waren in Poperinge toen het ongeluk gebeurde. Geen ogenblik verloor hij zijn verstand. De H.H. Gerechten werden hem toegediend en stilaan verminderend stierf hij rond 16u30 in de namiddag.
Het slachtoffer, Edmond Vereyck, weduwnaar van Pelagie Beck en van Rosalie Maes, woonde te Westvleteren waar hij geboren werd in 1854. Eertijds was hij voerman op Poperinge waar hij door iedereen gunstig gekend is. Sedert enige tijd was hij veefacteur en het was de eerste maal dat hij de maandag naar Poperinge-statie kwam.
Zijn lijk werd naar zijn geboortedorp overgebracht en daar donderdag begraven onder een grote toeloop van vrienden en kennissen, gekomen om de betreurde overledene, zo onverwacht aan de liefde van zijn kinderen onttrokken, een laatste hulde aan te bieden, een gebed voor zijn zielelafenis te storten en door dit bewijs van deelneming in deze wrede rouw, zoveel mogelijk kinderen en naastbestaanden te troosten.
–
Uit ‘De Poperinghenaer’ van 1 januari 1911 – www.historischekranten.be –
