(inclusief de heerlijke spelling van 1908)
Zaterdag nuchend, toen de mensen naar de eerste mis trokken, kwam van Poperingewaarts een Wulvergemse velorijder in de duizelste vaart opgereden. Aan de Faubourg kwam juist de vrouw van Henri Verhaeghe uit haar huis.
De vrouw had zijn vroeger getuit niet gehoord, gezien zij in huis was. Daar de woeste rijder zijn machien niet meer kon bemeesteren kon en de vrouw op zijn plotseling tuiten tegen haar hielen niet meer kon wegspringen, stootte hij met zulk geweld op haar, dat ze bewusteloos ten gronde stortte en wellicht in een bloedplas baadde.
Heer Verhaeghe, die zulks zag, spoedde zijn vrouw ter hulp. De ongelukkige wilde het hazenpad nemen, doch Verhaeghe hield hem tegen en wilde zijn naam kennen. Er ontstond een kleine worsteling tussen hen beiden.
En zeggen dat die onvoorzichtige rijder nadien naar de gendarmerie liep om een prcoes tegen Verhaeghe in te spannen!
De vrouw Verhaeghe is bedlegerig en klaagt van inwendige pijnen. Het parket is reeds ter plaatse geweest.
Zaterdagavond kwam ook zulk een rijder, een Dranouternaar, terug van de koersen van Dikkebus. ’t Was reeds gevorderd in de avond en hij was niet voorzien van licht. Daar het nogal duister was aan de Scherpenberg en hij in volle vaart reed, stuikte hij onvoorziens op vrouw Clemence Liefooghe, weduwe Vandevoorde van De Klijtte, die omvloog en slechts enige kleine wonden en kneuzingen bekwam.
De onervaren en onvoorzichtige rijder mocht de stukken van zijnen velo in een bussel vergaren en ermeê op zijnen rug naar huis trekken.
Wanneer toch zullen het zo zeer en zonder licht rijden toch ophouden?
..
Uit de krant van 1908 – www.historischekranten.be –
