Er viel ne keer

Er viel ne keer een blaadje op het water

En vloeien dat het blaadje dei

En wentel-winkelwentelen

Want ’t blaadje was geworden als dat water

–

Zo plooibaar en zo vloeibaar

Zo lijzig en leutig

Zo rap en gezwind

Zo rompelend en rimpelend

–

Zo lag ’t gevallen blaadje op het water

Het water was het blaadje

en ’t blaadje werd het water

Het water rees en ’t blaadje rees,

–

’t water en daalde niet of ’t blaadje daalde

en ’t water dei niets of het blaadje dei ’t in ’t water.

En blauw was ’t aan de hemel en in ’t water

Blauw en blank en groen

–

En ’t blaadje lag en lachte in ’t water

Maar ’t blaadje was geen water

en ’t water was geen blaadje.

Er was niets meer dan ’t blaadje en ’t water

–

Mijn ziel was dat blaadje en ook dat water

Twee harpen blinkend in de blauwte

Drijvend en drinkend van de hemel

Blauw en blij en spelend op de golven.

–

Naar een gedicht van Guido Gezelle