Zaterdag 11 maart 1570. De baljuw van de Zale spreekt recht over Jacob Speeken. De feiten spreken voor zich. Op 25 februari arriveerde Speeken bij de woning van Passchier Yweins in de parochie van Zonnebeke waar hij de vrouw des huizes koelbloedig vermoord heeft. De arme dame werd bedacht met liefst negentien messteken. Daarbij heeft hij haar spinrokken gestolen samen met een som geld. Drie gulden. Terwijl hij haar man heeft verscholen in een nabijgelegen bos, was hij zo stoutmoedig om het spintoestel te verpatsen in de herberg aan de Driemolens. Waardoor de gruwelijke feiten bekend raakten. Jacob Speeken werd van zijn bed gelicht en opgesloten. Tot nu dus. Hij bekent de feiten voor de leenmannen van het Ieperse hier aan het Zaalhof.
Zijn straf is niet van de poes. Op de grote brug aan het Zaalhof wordt hij vastgebonden aan de staart van een paard om er vervolgens alle hoeken en kanten van het plein te zien. Daarna volgt een geseling met scherpe roeden. Voor het huis van de kasselrij op de grote markt houwt de beul zijn vuist eraf waarop hij levend verbrand wordt. De misdadiger toont wel berouw voor zijn daden, dat mag gezegd worden, hij blijft er de hele tijd rustig bij. Tot in de dood. Daarna hangen de gerechtsmedewerkers zijn kadaver op aan een schandpaal onderweg naar de Nonnenbossen. Zijn vuist wordt aan de staak gespijkerd, samen met het mes waarmee hij de feiten heeft gepleegd.
Fragment uit Boek 8 van De Kronieken van de Westhoek
