Het lof der bolders

Bij ’t rollen
van de bollen
op de kampende baan,
daar spannen
die mannen
al hun krachten aan.
Ze spelen
met velen
en maken gerucht
en vieren
en zwieren
met aardige klucht.
–
Ze trappen
bestappen
belopen de baan.
Ze dwingen
of wringen,
of blijven soms staan.
Nu streven,
en zweven
Zij allen ondereen
of draaien
of zwaaien,
een arm of een been!
–
Ze stuipen
en sluipen
al over de baan,
ze buigen
en huigen
En houden zo aan,
ze strekken
ze trekken
en rekken hun lijf,
en hukken
en knukken
zo zere en zo stijf.
–
O kunsten!
En gunsten,
waar vindt gij de man,
hoe handig,
verstandig
Die ’t schilderen kan?
Neen, ’t rollen van de bollen
zodat ieder ziet,
al drullend
al krullend
dat schildert men niet!
–
Soms dolen
hun bollen.
Zeer ver van de staak,
en dwalen,
en falen.
Wat een droevige zaak.
Of krullen
of drullen,
De staak zeer nabij,
behendig,
bestendig,
welke liefhebberij!
–
Bij strijden
en lijden
Hun moed is zo groot,
ze kampen
en stampen
Soms op leven en dood!
Zo vallen
ze allen
elkander aan;
Niet spoedig
maar moedig,
is alles gedaan.
–
Nu rijzen
de prijzen,
victorie en loon,
de franken
Op planken
die blinken zo schoon!
Nu zingen
de kringen,
en maken ze plezier
en schinken
en drinken
het schuimende bier.

–
Uit Biekorf van 1966