Hanenpluimen, pauwenveren,
Valse haarlok, bonte kleren,
Spleethoed, kap en pelerien:
Wie heeft ooit zoiets gezien?
–
Kwakkelnesten, crinolienen,
Kunnen ’t vrouwvolk niet meer dienen,
’t Haar moet nu doorvlochten zijn.
Met een rozentak en linten,
Drie verdiepen met gebinten
En een kapje spits en fijn.
–
Maar wat ’t al moet overtreffen
En de modepraal verheffen,
Is de mannenhoed galant;
Niet meer rond, plat of driehoek,
Maar gevouwen als een zeildoek
Met een pauwveer op de kant!
–
Mannen, vrouwen, juffers, knapen,
Ziet men nu als vogels gapen.
Met een kuif van hanenstaart;
Kijk! Ze fladderen langs de huizen
Als gevlerkte vledermuizen;
Vogels met en zonder baard!
–
Waren het kleine kinderkopjes,
Jonge meisjes, modepopjes,
Met Tyrolerhoed getooid.
Maar help, zelfs oude wijven,
Grijze pronkers, krommen en stijven
Zijn met veren opgetooid.
–
Veel in schijn geleerde Jannen
Voor de wereld grote mannen,
Pronken met de pauwenpluim.
Uit hun hersenloze bollen
Doen ze holle klanken rollen,
Leren ’t leske op hun duim.
–
Laat de bonte pluimen waaien,
Hanen, eksters, papegaaien,
Met vals haar, dat ’t oog bedriegt;
Maar geef acht dat, met die veren
En die vlerk op hoofd en kleren,
uw verstand niet heel vervliegt.
–
Uit De toekomst van 28 november 1869
Article Categories:
heerlijke poëzie

