In dit dorp woont er een vrouwtje dat volgens men zegt zeer benauwd is van alleen thuis te blijven. Een farceur wist dat en, om eens hartelijk te lachen verzon hij een klucht en maakte een strooien man.
Geluveld: moord op een strooien man
Te Geluveld is er verleden week een nogal aardige klucht gebeurd, ziehier in welke omstandigheden:
In dit dorp woont er een vrouwtje dat volgens men zegt zeer benauwd is van alleen thuis te blijven. Een farceur wist dat en, om eens hartelijk te lachen verzon hij een klucht en maakte een strooien man.
Het benauwde vrouwtje, dat niet ver van de plaatse woont, ging tegen de avond uit om haar nodig huisgerief te kopen tegen dat haar man thuiskwam. De buurman, die er op loerde, haastte zich langs achter binnen te sluipen en zijn strooien man op de zolder te dragen.
Nadat hij de voordeur ontsloten had, vertrok hij langs waar hij binnengekomen was. Het vrouwtje kwam terug en was zeer verwonderd te zien dat haar deur openstond en voor geen geld ter wereld durfde ze er binnen te gaan.
Het duurde niet lang eer haar man naar huis kwam. Hij die altijd bofte dat hij van niets benauwd was, ging binnen gelijk een leeuw en zoch rond. Beneden vond hij niemand. Dit maakte hem nog stouter en hij liep naar boven. Maar toen hij de laatste trappen bereikt had, ontwaarde hij de schim van een man op de zolder.
Dit zicht deed hem huiveren, het bloed stolde in zijn aderen, zijn haren rezen ten berge en, meer dood dan levend haastte hij zich naar beneden zonder de trappen te tellen. De vrouw liep de straat op en zette heel het dorp in rep en roer door het aanhoudend geroep van ’ter hulp, moord, moord!’
De buren kwamen toegesneld met allerhande wapens en, na de man ondervraagd te hebben, wilden ze naar boven. Maar deze, op het zicht van de talrijke menigte die hem ter hulp was gesneld, voelde zijn moed herleven en hield eraan om voorop te gaan.
Hij wapende zich dus met een oude sabel en, boven gekomen zijnde, begon hij zo geweldig te kappen en te kerven, te steken en te boren dat het zweet van zijn aangezicht droop. De buren deden hetzelfde en allen wilden hun woede botvieren op de zo gezegde dief.
Een van hen die nochtans de misgreep opmerkte, riep uit: ‘Pieter, wat doet gij? ’t Is een strooien man! Houd op, ge zijt bezig met uw eigen kleren aan stukken te kappen!’
Allen schoten in een luide lach, trokken naar beneden en bloosden over hun benauwdheid. Ze verzochten elkaar het aan niemand voort te vertellen en een eeuwig geheim over die zaak te houden.
Pieter en zijn vrouw kwamen er van af met de schrik en de grappenmaker lachte in het vuistje.
Een Geluveldnaar
–
Uit de krant van 1888 – www.historischekranten.be –
