Anno 962. Conform het verhaal nopende het smijten der katten in de jaarboeken van Ieper, verzameld door Pieter Martinus Ramaut, voegde hij er de volgende uitleg bij: Herodotus en verscheidene andere oud historieschrijvers verhaalden dat de Egyptenaren eertijds zo razend waren in het aanbidden der katten dat iedereen die ook maar een kat durfde te slaan terstond ter dood veroordeeld werd.
Onze niet minder godvruchtige als verstandige voorouders verstonden dat deze afgoderij niet samen kon gaan met de ware godsdienst en godvruchtige oefeningen die ze wilden plegen in de vasten en ze wilden aan iedereen duidelijk maken dat ze van het blinde heidendom nu waarachtig bekeerd waren tot het christen geloof.
Zo wonderlijk oud hadden ze die loffelijke gewoonte opgestart als een teken van openbare belijdenis van het geloof en om te tonen dat ze absoluut wilden verzaken aan alle vreemde goden die te voren hadden aanbeden. Dus beslisten ze om in het openbaar katten naar beneden te gooien, van het hoogste van hun burg, analoog zoals ze hun afgoderij verwierpen en ze konden dat niet beter symboliseren dan het gooien met deze katten.
Later toen de stad opgebouwd was en er een jaarmarkt kwam hebben ze de praktijk van hun godvruchtige belijdenis aangehouden tot stichtend voorbeeld van hun ijverige godsdienst en smeten ze nu deze katten voor en na de jaarmarkt van Ieper.
Zodat alle vreemdelingen zouden mogen zien en horen dat die van Ieper onherroepelijk de afgoderij afgezworen hadden en nu goede christenen waren geworden. Sommigen wilden zeggen dat zulks gebeurd was ter oorzake van de koophandel op de Ieperse jaarmarkt, hetwelke luttel of geen schijn van waarheid bezat want welke relatie kon het smijten van katten nu hebben met koophandel?
Het kon nochtans wel geschied zijn van de Ieperlingen dat God hen omwille van hun zeldzame belijdenis zegende in de koophandel maar dat kan nooit de oorspronkelijke beweegreden geweest zijn omdat het smijten van de katten veel ouder was dan het bestaan van de jaarmarkten die alleen maar veel jaren daarna door de graven van Vlaanderen en ook op andere plaatsen werden ingesteld.
–
Uit ‘De Grote Kroniek van Ieper’ – werk in opbouw –
