5 juli 1594. De mannen zijn nog altijd druk in de weer om de Ieperlee te zuiveren en uit te diepen. Dat gebeurt vanaf de overdracht te Brielen tot aan de woningen van de Aalststraat in de buurt van het vleeshuis. De baggerwerken zijn al aangevangen op 17 mei. Het is al een hele tijd geleden dat er nog schepen in de stad konden varen. Tussen de griffioen op de lakenhalle en de vismarkt diende de doortocht nog verder uitgediept te worden en dat werkje is nu eindelijk achter de rug. Ter hoogte van de Elverdingestraat is er een nieuwe brug opgetrokken en op die plek kan de waterstand nu perfect opgemeten worden.
Om 15u vaart het eerste schip tot bij de lakenhalle. Het maakt me wat weemoedig en nostalgisch. Ik wil de komst van die eerste boot niet missen en sta bovenop de Meersbrug, pakweg honderd meter verwijderd van de lakenhalle. Waar is de tijd gebleven dat de Spanjaarden hier op een dikke ijslaag zaten te kaarten en te zuipen? Ik zou eens moeten bladeren in mijn dagboeken, het moet ergens in het jaar 72 geweest zijn. En nu kan er weer gelost en geladen worden aan de Leet. Na vijftig dagen is het probleem van de baan.
Hoewel de losplaats hier voor Sint-Maartens nog beperkt is want de oeverkant en de loskade aan de Leet wordt vooral ingenomen door bergen zand en slib. Het kan nog wel een maand duren voor al dat materiaal hier weggevoerd zal zijn. Eerst moet er uit de vestingen nog goede aarde uitgegraven worden en daarna zal een wagen getrokken door zes paarden al dat slib in de uitgegraven plaatsen deponeren. Op 9 juli wordt hoe dan ook al het zeewater weer toegelaten in de Ieperlee. Het is meteen helemaal zuiver en helder.
De bevaarbare Ieperlee loopt nu tot aan de ‘stedeplaats’, te zeggen tot aan de plek waar de steen van de stad nog altijd herinnert aan de bouw van de lakenhalle. Die eerste steen werd nog gelegd door Boudewijn van Constantinopel op 1 maart van het jaar 1200. Het eindpunt bevindt zich nu dus aan de noordzijde van de Meersbrug, aan de meers over het huis met de naam van ‘Blankenberge’, de zoutkeet van Joos Vandenbroucke. En zo komt op 9 juli 1594 een einde aan de uitdiepingswerken, alleen het zand moet nu nog verdwijnen.
Dit is een fragment uit Boek 8 van De Kronieken van de Westhoek
