banner
mrt 5, 2018
1814 Views

De dood van Romme

Written by

Romme had geen rijkdom gekend. Ze was haar hele leven lang meid geweest op de Heerlijkheid en had er al het wel en wee meegemaakt. Van haar schamele ouders had ze niets meegekregen, behalve gezond verstand en een gouden hart.

banner

Romme had geen rijkdom gekend. Ze was haar hele leven lang meid geweest op de Heerlijkheid en had er al het wel en wee meegemaakt. Van haar schamele ouders had ze niets meegekregen, behalve gezond verstand en een gouden hart.

Romme was nu oud en versleten en na voor anderen gezorgd te hebben, was ze zelf ziek gevallen. Op zekere avond, dat het absoluut niet meer ging, liep Sarre, de staljongen, de dokter halen. De dokter kwam mee, doch onderweg had Sarre het gevoel dat er nog iemand achterkwam. De dokter repte echter geen woord en Sarre zweeg eveneens.

Romme lag in de voutekamer. Al die tijd voordien had ze op een zolderkamer geslapen, doch de boerin had het te lastig om Romme daar te verzagen en men had ze nu dichter bij de woonkamer gelegd.

Hilde, de boerin, was met de dokter bij Romme gekomen en toen de dokter de voute verliet, vertelde hij niet veel goeds. Had hij nog enige hoop gegeven, Hilde zou er niet veel van geloofd hebben. Romme was aan de tijd gekomen, dat ze gaan moest. Ze wist het trouwens ook.

Een tijdje al sprak ze omzeggens niet meer. Men had ze berecht en toen de priester buiten was, keek ze zonder ophouden boven het voeteinde van haar bed, waar die andere stond. Ze kende hem maar al te goed en ze moest nog heimelijk lachen, toen ze dacht aan een zonderlinge droom, die haar immer als werkelijkheid was bijgebleven. Ze droomde dat ze geroepen was bij Melanie van het Steentje Molen.

Ze moest daar hulp bieden, want Melanie was ernstig ziek geworden. Romme had zich gehaast en om er vlugger aan te komen, trok ze door het bos en daar verdoolde ze. Ze was nochtans tamelijk goed met de paden van het bos vertrouwd, doch door de duisternis misleid, liep ze verkeerd. Ze stond bij ‘De Mote’, een plaats, waar het spookte, naar men zei. Bij ’t Motegat zag ze hem zitten, heel ineengedrongen en in een zwarte mantel gehuld.

Zijn zeis stond een paar stappen van hem af tegen een gemarteld boomstammetje en ’t scheelde niets of Romme had over het scherpe blad gestruikeld. Hij zat daar roerloos. Romme kon hem moeilijk ontgaan. Ze greep instinctmatig naar heur hart om het in bedwang te houden en naderde toen dood gewoonweg tot bij Petrus de Dood, en daar ze voor ’t Motegat stond en dus niet verder meer kon, ging ze zonder meer naast Petrus zitten.

Mag ik wel? Vroeg ze beleefd. Petrus antwoordde niet. Je moet niet onvriendelijk zijn, vleide Romme. Had ik geweten datje hier waart, ‘k zou de steenweg verkozen hebben. Maar à propos, verstoutte zich Romme; ’t is zeker nooit voor Melanie van ’t Steentje Molen … Romme kon niet uitspreken, zo verschrok ze van Petrus beenderig hoofd, dat ineens op zijn rammelende ribbenkas recht veerde.

Hij heeft zich lelijk verraden, peinsde Romme, ’t is wel Melanie van ’t Steentje Molen die hij hebben moet! En daar Romme telkens wast, wat ze doen moest in serieuze gevallen had ze zijn zeis op ’t oog. Ze was ervan op de hoogte, hoe onbeholpen hij zonder zijn werktuig was. Nu Petrus daar weer stil zat, kwam Romme voorzichtig overeind, en keerde op haar stappen terug.

Ze greep in de gauwte Petrus’ zeis vast, sloeg ze over de schouder en marcheerde dapper recht naar de beukendreef. Ze liep hoe langer hoe vlugger al over het bekend pad nu recht naar het Molenhuis en alvorens binnen te treden, wierp ze Peterus’ zeis in de steenput. En warempel, Melanie die inderdaad dodelijk ziek was, werd beter en genas en in jaren stierven er geen mensen meer rond ’t Steentje Molen.

Bewegingloos hield hij nog immer de wacht aan ’t voeteneinde van Rommes bed. ’t Was dezelfde zeis, die Romme in haar droom bij ’t Motegat had meegenomen. Romme lag in een toestand, waarin de schijn met het wezen der dingen ineenvloeide, en zo was ze benieuwd om te vernemen, hoe hij die uit de diepe waterput had gekregen.

Zeg jongen, pinkte Romme, je was zeker je handen afgesneden zonder je tuig? Petrus keek haar strak en onverschillig in ’t gezicht en als antwoord hief hij zijn lange arm in de lucht en toonde met de wijsvinger van zijn rechterhand een klein, klein lichtje dat in een lantaarntje brandde.

‘k Heb het wel gepeinsd, riposteerde Romme, je bent hier niet gekomen om peter te zijn. ’t Is hier andersom dan in ’t vertellinkje … doch zoveel spoed moet je niet maken, je zult nog wat geduld moeten hebben, want ik wil van hier niet vertrekken zonder de nieuwe kalfjes te hebben gezien.

Ze ontwaarde ineens Petrus niet meer en ze nam de gelegenheid te baat om overeind te komen. ’t Was nacht geworden en achter de bloeiende populieren sliep in een ijle nevel de hele Heerlijkheid. Het zevengesternte was hoog aan de hemel geklommen en Hilde, die de wake had, was zelf in een diepe slaap gedompeld. Ze hoorde het gedempte zuchten van de voutetrap niet. Rommes voeten wankelden, doch ze voelde zich gesteund door haar mispelaren stok en die ze, naar grootvader, Narden had genoemd, omdat hij van haar grootvader afkomstig was.

Trede voor trede daalde Romme naar beneden. Ze geraakte met eer in de woonkamer en het scheen haar alsof heur oude benen veel beter gehoorzaamden. Ze trad omzichtig buiten. Ze strompelde naast de rij paasbloemen, die voor de gevel aan het woonhuis bloeiden en ze glimlachte er naar. Ze had er nog één willen plukken, doch ze was bang de steun van Narden te verliezen en zonder zijn hulp was ze verloren.

Neen, ze kon niet bedenken hoe dikwijls ze hier op de hofstede de lente had weten komen. Ze had er telkens naar verlangd en met zoveel liefde naar al haar wonderen gekeken. Ze was de koestal binnengetreden, en in de donker deed ze heur laatste rondgang.

Dag Blondine, zei ze. Blondine en schrok niet, want ze kende Rommes stem. Blondiene stond de eerste, omdat ze nieuwsgierigste was en dan volgden aan dezelfde kant, Wieze, Mietje en Babbe; Nelle en Triene en aan de andere kant kwam ze bij Klare, Sterre en Treze, Wittekop,Bazinne en Zwartje. Ze sprak de naam uit van elke koe en toen ze op de hoogte van Zwartje stond, sukkelde Romme tot vooraan in de sliet. Zwartje hief haar fijnbehaarde kop in de lucht en verzuchtte diep, Romme ving nog een glimp op van haar dromerige ogen en ineens werd ze gewaar dat Narden haar minder goed steunde.

Ze geraakte uitest moeizaam bij de kalfjes, die daar apart ongebonden in een dichtgemaakte sliet lagen. De diertjes sprongen overeind en verdrongen zich voor het hek en lieten zich aaien door Romme. Romme kon er niet mee uitscheiden tot ze ineens schrok: A propos! Hoorde ze. ’t Was Petrus die achter haar stond. À propos! Grijnsde Petrus, je lichtje is aan het doven. Bezie het maar, Romme.

Romme liet Narden schieten en er brak iets rond haar hart. Haar knieën knikten, een geluk dat ze op een bussel stro neer kon zakken. Heur hoofd neeg opzij en viel tegen de afsluiting en de kalversliet. ‘k Mag zeker niet vragen, waagde Romme nog, om voor mij een nieuw lichtje op te steken?

Petrus deed alsof hij het niet hoorde. Hij liet traag zijn arm zakken, waaraan de lantaarn hing met Rommes lichtje erin. Romme zag ’t vlammetje nog even pinkogen. Petrus trad met rammelende benen nader en maaide met een kort zwaaike de draad van Rommes leven af en om gerust te zijn, daar hij bij ondervinding wist welk een taai Romme was, boog hij zich diep voorover en legde zijn ijskoude hand op Rommes hart. En Romme was dood.

De twaalf koeien loeiden, Prins, de hond huilde, Sire, de haan kraaide en Karel, de kater, gaf zijn laatste snik in de aardappelmand, die op een stap van Romme stond. De boerin schoot wakker. Ze vond Romme in de koestal een momentje nadat Petrus vertrokken was.

Uit ‘Oude vertellingen’ van Paul Tamboryn (Elverdinge)

Article Categories:
sappige vertellingen
banner
› http://www.dekroniekenvandewesthoek.be

Vlaamse geschiedenis zoals je die nog nooit beleefd hebt!

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *