November. ‘Blockmonath’, ‘Bloedmaand’, ‘Offermaand’ of ‘Windmaand’. Daags voor de dag van de zielen, kwam de ‘zielenwagen’ voorbij door de lucht en dat werd met verscheidene rituelen geobserveerd, vooral in België. In Diksmuide en zijn omgeving bakten de vrouwen ‘zieltjeskoeken’. Die traditie bestond ook in enkele Brabantse plekken waar vooral het christelijk gedachtegoed aan vastkleeft dat diegenen die de eerste koeken eten een ‘pater’ moet uitspreken ten gunste van de lijdende zielen. Ik veronderstel dat met ‘pater’ hier verondersteld wordt dat dit een ‘Onzevader’ is uit de rozenkrans of de paternoster.
De avond van 10 november hoort toe aan Sint-Maarten. De man speelde een belangrijke rol in de Vlaamse en Germaanse tradities. Er speelden zich dan buitengewone voorvallen af aan de ‘kruiswegen’. Veel bijgelovige toestanden met het ‘midzomervuur’, het ‘winterlicht’ en de ‘Kruisvos’ die een glimp van de toekomst laten uitschijnen. Het geluid van de weerwolven in de rol van kwade geesten. De mensen moesten er zich voor beschermen door zich goed aan te kleden. Met Sint-Maarten was het beter om een ‘weerwolfhemd’ te dragen, een bijgeloof van uit de tijd van de Grieken en de Romeinen. De wolf was gevaarlijk want die maakte een einde aan het leven.
Het ‘wintervuur’ werd voor de eerste keer ontstoken, de arbeiders begonnen te werken bij kaarslicht. De artiesten en de ambachtslieden die zich in hun gilden groepeerden aten hun gezamenlijk avondmaal onder het welwillend oog van hun patrones. De ‘lichtgans’ speelde er zijn verplichte rol. In de buurt van Gent en Brussel bakten de mensen Sint-Maartenswafels of -koeken. In het land van Waas wordt anno 1844 het ‘wintervuur’ of het ‘Sint-Maartensvuur’ nog altijd ontstoken.
Het rijk van de hemelse goden heeft opgehouden met bestaan, de mensen zouden nu beter overeenkomen met de duistere genieën van de aarde, dat was zonder twijfel de heidense gedachte tegen welke de katholieke kerk onophoudelijk probeerde in te gaan. In de hele Germaanse wereld wordt de dag van Sint-Maarten beschouwd als een lotdag. Eigenlijk is dat zo in al de gebieden die ooit gedomineerd werden door de Romeinen. De volgende lotdag valt op 25 november. De dag van Sinte-Katherine. Een kalf gekroond met een bloemenkrans werd opgeknoopt aan de ‘boom van de vrijheid’. Dat gebeurde in Torhout. De slagers sneden het lichaam open en toonden zijn bloedende ingewanden aan de toeschouwers. De muziekspelers van de stad begeleidden deze bloederige heidense ceremonie die zich afspeelde in het bos van ‘Thor’. De mens was toen al een vreemd wezen! Met aan de ene kant zijn hersenen die zochten naar het zuiden, de liefde en de vrede en zijn spirituele kant terwijl de andere kant van datzelfde brein hunkerde naar het verderf van de nacht.
De tegengestelde gezichten van dat oude Germaanse heidendom waar de donkere kant van de hersenen gericht was op dit soort van bloederig materialisme. November, ook wel de ‘slachtmaand’ genoemd eindigt met een lotdag, de 30ste. December.
Dit is een Fragment uit Boek 7 Van De Kronieken van de Westhoek
