Mesen
Ons dorp heeft dezer dagen een van die gebeurtenissen gezien, die verre zijn van onze priesters ter ere te verstrekken. Een huisgezin zag het getal van zijn leden met eentje te vermeerderen en de vader ging meneere den priester verzoeken de kleine om 11u30 ’s voormiddags te willen tot lid van onze moeder de heilige kerk dopen.
De priester, die zeker niet graag op dat uur zijn mollige kussens verlaat, weigerde en vroeg de vader ’s namiddags op het gewone uur te willen komen.
Deze bracht in dat zulks onmogelijk zijn kon, omdat peter en meter enkel om 11u30 beschikbaar waren. Doch de drietip bekreunde zich daarover als een uil om een trekplaaster en hield staande dat hij enkel op het gewone uur ging dopen.
De vader drong verder aan, toch tevergeefs. Niets kon helpen. De priester bleef halsstarrig volhouden. De vader, die zich ook niet al te graag op de tenen laat trappelen, werd gram en zegde aan de zwartrok dat, als hij zich koppig zou blijven tonen, het nu wel iemand anders zijn beurt zou kunnen worden.
‘Ik zal mijn kind zelf dopen’, voegde de verstoorde man erbij en ‘ik zal mij van uw kerk en bediening passeren!’
Zo gezeid, zo gedaan. Hij ging huiswaarts, doopte de nieuweling, hield volop feest en voelde er zich niet minder gelukkig om.
Jamaar, zulk een voorbeeld zou navolgers kunnen vinden en dat ware geen water op de molen der drietippen. Ze spanden nu alle middelen in om de vader met het kind ter kerk te krijgen om dit op hun beurt te kunnen dopen. Doch het hielp als pissen tegen een bierwagen. De man weigerde zo halsstarrig zoals de drietip het eerste gedaan had. En of hij gelijk heeft.
Dat zal de zwartrokken leren wat meer meegaande te zijn en niet meer te zeggen ‘eerst ons gemak en dan onze zendingsplichten’.
De Mesenaars vetten daar een duimken in, en wij ook!
–
Uit de krant van 1889 – www.historischekranten.be –
