Tijdens de overgangsmaanden tussen 1346 en 1347 schieten de lobbymachines van beide allianties op gang. Het is een komen en gaan van Engelse diplomaten. De Vlaamse gemeenten hopen niets liever dan de erfgenaam van de graven van Vlaanderen getrouwd te zien met de dochter van de Engelse koning. Dit echtelijk verbond zou de handelsbetrekkingen met Engeland als het ware voor eeuwig verankeren. De jonge prins zit in een behoorlijk keurslijf. Markies van Gulik, de schoonbroer van Edward III wordt aangesteld als gouverneur over Lodewijk van Male. Hij laat de jongeling met de grootste zorg bewaken uit vrees dat hij zou terugkeren tot bij de koning van Frankrijk. Van zijn kant speelt de jonge graaf het spel mee, hij ondergaat zijn ‘hoffelijke gevangenschap’ zoals hij die zelf noemt met het nodige ongeduld en geeft de indruk om in te gaan op de wensen van de Vlaamse steden.
Op 14 maart 1347 staat er een eerste ontmoeting met prinses Isabella op de agenda. Die zal doorgaan in de abdij van Sint-Winoksbergen, aan de rivier de Colme waar ze hem opwacht in het gezelschap van de koning en koningin. De schepenen van de Vlaamse steden tekenen er ook present om de plechtigheid van deze koninklijke verloving luister bij te zetten. Lodewijk jr. doet wat van hem verwacht wordt en komt zo voor de eerste keer in contact met de Engelse prinses. Edward is alvast poeslief. Hij verzekert de jonge graaf dat hij geen uitstaans heeft met de dood van zijn vader en dat hij hem niet eens gezien heeft op het slagveld van Crécy. Lodewijk lijkt zich tevreden te stellen met het antwoord en is zo te zien zwaar onder de indruk van al die eerbetuigingen aan zijn adres.
De Vlaamse magistraten zijn verheugd als ze hem voor het altaar horen zweren dat hij met deze Engelse prinses zal huwen. De Engelse koning komt alvast met een eerste cadeautje. Hij belooft een kerk te bouwen op het eiland Cadzand, een aandenken aan de tweespalt die er op 9 november 1337 nog tussen beide volkeren bestond en met dit huwelijk voor eeuwig zal uitgewist worden. Na de ceremonie keert Lodewijk van Male terug naar Gent. De voorbereidselen van dit huwelijk kunnen op gang schieten. Het huwelijk is voorzien kort na Pasen, rond half april, veel tijd is er dus niet om alles te regelen. Terwijl zijn entourage zich in het zweet werkt voor de trouw blijft de jonge graaf stiekem bij zijn gedacht om met Margareta van Brabant te trouwen, zijn goodwill was een verraderlijk stukje toneel om de gemeenten om de tuin te leiden. De Gentenaars heeft hij met zijn schijnheilig gedoe alvast verschalkt. Lodewijk krijgt alvast de toelating om twee eigen edellieden aan zijn lijfwacht toe te voegen. Het gaat over Lodewijk van de Walle en Roeland van Poucke. Ook zijn bewaking wordt al een stuk minder strikt uitgevoerd.
In volle draf naar het zuiden
Woensdag 28 maart 1347. Lodewijk verlaat de Gentse Burg en trekt met zijn hele hofhouding op vogeljacht. Hij draagt een van de valken in zijn hand. De graaf lijkt goedgemutst en praat over koetjes en kalfjes met zijn begeleiders. Weer en wind voorspellen een voorspoedige jacht. Het lijkt een doodgewone jachtpartij tot Lodewijk een schone reiger ziet opvliegen en er naartoe stormt bij het brullen van zijn gebruikelijke jachtkreet ‘haie, haie’. De rest van het gezelschap volgt hem op zekere afstand. Tot de junior plots van richting verandert en naar de Schelde begint te draven. Daar wachten van de Walle en van Poucke hem op met verse paarden en helpen ze hem over de stroom en gaat het nu in volle draf naar het zuiden.
Na enkele uren bereikt Lodewijk van Male de muren van Rijsel. Vanuit het veilige Frankrijk zal Lodewijk een laatste dam opwerpen tegen het geplande huwelijk met Isabella. Hij begint aan de onderhandelingen met Jan van Brabant voor wat betreft het huwelijk met zijn geliefde Margareta dat uiteindelijk zal doorgaan in de junimaand. De gevolgen van Lodewijks vlucht zijn aanzienlijk. Edward III voelt zich zwaar beledigd door de schending van deze plechtige eed, Isabella voelt zich al bedrogen nog voor haar huwelijk. Ze waande zich al gravin van Vlaanderen en blijft voorlopig en tegen beter weten in de Vlaamse wapenschilden op haar staatsiekleed dragen. In Frankrijk lacht Filips van Valois natuurlijk in zijn vuistje. Het graafschap van Vlaanderen staat helemaal in rep en roer.
De graaf zal nauwelijks in Frankrijk gearriveerd zijn als er al in Gent zeker 6.000 burgers zich te wapen stellen om af te rekenen met diegenen die de graaf geholpen hebben bij zijn vlucht. De opdracht komt van Edward III persoonlijk. Vooral Lambertus, de abt van Ter Duinen in de Westhoek is de gebeten hond. De geestelijke heeft ook al de wijk genomen richting Frankrijk en bevindt zich momenteel in het gezelschap van Lodewijk. De abdij krijgt een boete van 200 pond en wanneer de broeders weigeren om deze som te betalen steken de opstandelingen dan maar hun hun hofstedes in Noorthove, Zande en ter Leepe (Zedelgem) in brand. Ook de molen met het huis in Heynsdijk gaat in de vlammen op.
In Brugge plunderen en verwoesten de Gentenaars de woning van Gabriel de Placentia, de kanunnik van Sint-Donaas. Deze Placentia is de graaf heimelijk gevolgd terwijl zijn collega’s onmogelijk konden vertellen waar hij naartoe was. Wie zich in Vlaanderen ook maar een beetje positief uitlaat over Lodewijk van Male heeft al voldoende mispeuterd om aangevallen te worden. Wie geld bezit of welvarend is, belandt ook al in het oog van de storm. Deze vreselijke bende steekt rovend en brandend de Franse grens over om zich te wreken op zoveel weerloze burgers. Allemaal op bevel van de Engelsen die met groot machtsvertoon bezig zijn om binnen te breken in de stad Calais. Samengevat: de burgeroorlog is met al zijn verschrikkingen teruggekeerd in het land.
–
Uit deel 9 van ‘De Kronieken van de Westhoek – Het oud Verhaal van Vlaanderen –
