Wat betreft de werking, behoort deze wortel tot de zuiver scherpe, niet bittere, weinig aromatische middelen, inwendig toegediend, prikkelt hij het slijmvlies van de maag en de ingewanden zeer sterk, en is daardoor geschikt om de spijsvertering te bevorderen.
Mierikswortel in de geneeskunde
Deze plant komt in het algemeen voor in het midden van Europa. De wortel is blijvend, de wortelbladen zijn langwerpig , gekarteld; de stengelbladeren zijn langwerpig ingesneden, of gaaf. De verse wortel is scherp, zowel van reuk als van smaak. Hij prikkelt daarom niet alleen de reukzenuwen maar ok de ogen en de hele huid. De werking daarvan is al terug te zoeken in etherische olie. Een ontleding door Gutret liet zien dat er zich ook zwavel in bevond.
Wat betreft de werking, behoort deze wortel tot de zuiver scherpe, niet bittere, weinig aromatische middelen, inwendig toegediend, prikkelt hij het slijmvlies van de maag en de ingewanden zeer sterk, en is daardoor geschikt om de spijsvertering te bevorderen. Zijn werking breidt zich van daar uit op heel het watervatenstelsel en op de fijnste vertakkingen van de bloedvaten.
Hierdoor wordt de afscheiding vermeerderd en vooral die van urine sterk bevorderd. Dat is zo waar, dat het overmatig gebruik wel eens een moeilijke urinelozing en bloedpissen heeft veroorzaakt. Uitwendig prikkelt de mierikswortel de huid, sterker en spoediger zelfs dan mosterd, maar het doet niet licht blazen ontstaan.
Het huishoudelijk gebruik werkt het als een zeer krachtig scheurbuikwerend middel. Men vond hem ook nuttig bij Reuma en jicht, maar schijnt slechts dan te werken wanneer deze beide ziekten met scheurbuik verbonden zijn. Onder de grote aanbevelers van dit geneesmiddel behoort de grote Linnaeus.
Als rubefaciens kan de mierikswortel nuttig zijn, onder al dezelfde omstandigheden, als waarbij we de mosterd nuttig hebben genoemd, waartoe hij ofwel geschild ofwel geraspt, op het rood te maken gedeelte van de huid wordt aangewend. Bij reumatische tand- of hoofdpijnen is dikwijls het aanwenden van een schijfje mierikswortel, hetzij op de plaats van het kaakgewricht, hetzij aan het tandvlees, of aan de slapen, of om af te leiden, aan de buiging van de arm, of aan de handwortel, zeer werkzaam.
Op de kuiten aangelegd, vermag de mierikswortel vaak onderdrukt zweet van de voeten te herstellen. Bij verlammingen van de tong liet men de mierikswortel met goed gevolg kauwen. In voetbaden doet hij, geraspt, dezelfde dienst als mosterdzaad.
–
Uit ‘Handboek voor de kennis der geneesmiddelen’ door W.H. De Vriese – uit 1838 –
