Ode aan de vuilkarre

 A-t-er entwaar nog menschen oes aandacht verdien’
’t Zijn zeker wel de mannen die met de vuilkarre riên:
Altijd ip toer, deur regen en deur wind,
Achter alles wat dat iedereen ’t bezien weird niet meer en vindt.

–

Vroeger was Sef van Footjes voor ’t iphalen van huishoudelijk vuil,
Gestoffeerd met een karre, nen ezel of ne muil.
Mande per mande wierd dat ip zijn karre gezwiept,
En karre per karre ip de vettekaaye gekiept.

–

Later es Sarelke Vanneste deur Kuurne gestapt,
En hêt met zijn broere Zerard dat karweike ipgeknapt.
En om ’tuit t’hoên gheele dagen in die stank re woelen,
Ip tijd ne keer stoppen om de stank deure te spoelen.

–

Met ne prachtige wagen, nu gesoffisticeerd,
Weird er nu nog alleene met knopkes gemaneuvreerd.
En moest er één van die mannen in die mangelmeulen geraken,

In ne sakker enne vloek zoûn ze’r een worstje van maken;

–

lp nen uchtend zijn z’ip toer, ip ‘r ende van de strate.
Alles es al weg, en d’er komt daar, te late,
Een madamke aangestoven met een zaksk’in heur hand,
In d’hope dat ze nog ip tijd aan die wagen belandt.

–

Madamke wierd dien uchtend uit heur bedde getrommeld,
Deur ’t geruchte van de vuilkarre die aan komt gestommeld.
Geen tijd meer om poeiers en kwast te gebruiken,
Moest z’hals over kop in heur sloffen ton duiken.

–

Met heur haar in heur tanden, en ’t gezicht naturel,
Ziet madamke d’eruit lijk nen afgelekten dweil.
Roept Gustje, één van die mannen die aan al aan ’t indraaien zijn:
Allee haast u madamke … en springt er maar inll! …

Omer Quartier in ‘Kuurnse perikels’.