Ol weersekânten drie

Tsjenoavens vor ê boer zyn huus zat ‘r ê joenge maarte …
Ze stopte koussen, lapte kleërs, of speelde olleëne koarte.
Dat was ê dink van vijftien jaar,
– ze noemde Roözemie! –
Z’hê boekels in neur stroöiblond hoar,
ol weerzekânten drie.

En ’t ventje van ’n sjampetter Claes
’n dien zag ze nogal geërn.
en ’t dochte nem dat’n doa by neur
nem ’t beste kuste g’neërn
Dat was ê joengn van zestien jaar,
– ê litje kykkybie –
meë ë moustêssje van zes hoarn,
ol weerzekânten drie.

De père van die Roozemie
dat wos ê kloeken boer,
die ’t ollichte in de goaten kreëg
en up wacht stond rond zyn koer.
Dat wos ë vent van tjestig joar
en ossan hadde’n hy
zyn moend vul chieken, hier en daar,
ol weerzekânten drie.

Mo weet-je wuk by Roozemie
doa deur neur kopke goenk?

‘Dien joengn en is zo kwowke nie,
mo, ’n is nog veel te joenk “.
En wos’t uut leutens ? – ‘k weete’n’t nie –
mor ossan gaf ze zy
nem stekken mê neur noalde ! Ai!
ol weerzekânten drie.

Ekeë dat’t loate en donker wos
’n joengn peisde, stekt mo gy!
E koame dichte bie neur droaien
en – ’t zag toch niemand nie –
greëp dievelinks dat kopke vast
van snelle Roozemie…
en gaf ‘r rap zes piepers up…
ol weerzekânten drie.

Mo ’n boer die bachten d’hoage stoeg,
hadde ’t, begot! êzien …
En t’n hielpe nie dat’t ventje kloeg
ê moste over zyn kniên…
En kletsen kloar. en kletsen kloek,
– oei, oei. by Roozemie –
klonken up zyn bill’n en up zyn broek…
ol weerzekânten drie.

–

Uit ‘Westhoekse Poëzie’ van Djoos Utendoale (1979)