’t Begon te donkeren en Bruintje Berlaert, een oude boswerker, kwam van den Torrebusch gegaan nar huis tewege.
’t Begon te donkeren en Bruintje Berlaert, een oude boswerker, kwam van den Torrebusch gegaan nar huis tewege.
In een boswegeltje schopt hij daar lijk tegen iets, ’t was lijk een slunse, zo sluts, hij stoop en raapte het ding op, het had lijk de vuwe van een grote rode neusdoek. En dat kan nog al te passé komen, meende Bruintje en hij prommelde hem maar in zijn vestebeurze.
Hij weerde hem om thuis te zijn en gaan was gaan. Waren dat nu gedachten of was ’t maar toegeven, maar ’t docht hem dat hij zo zwaar begon te wegen al aan één kant en tegen dat hij aan de steenwegel kwam die naar zijn huis leidde, was hij in schuim en zweet.
Hij staat om te tasten in zijn beurze, zijn hand voelt daar lijk entwat zachte … en verraads in een wip, springt er daar een ronde knuiste lijk een katte uit zijn beurze.
Hij had nooit de tijd van te verschieten als hij daar een schetterlach hoort en lijk iemand die op zijn handen kletst, en een stemme: ‘Maar ik zijn zo blij dat je me zoverre gedregen hebt.’ En hij naar binnen zonder de grond te genaken en de deure op slot.
–
Gehoord van een zestigjarige Westvletemaar die het in zijn jonge jaren hoorde vertellen van een oude boswerker.
Uit Biekorf van 1962
Vertelsels uit het Westland – A. Bonnez
