Tusschen bolloars, an ’n boörd van ê woaterpit
wist ik vroeger ên huerke stoan
Stroöi up ’t dak, groene vensters en de meurn fris in ’t wit
Ooch! Hoe geern hê ‘k doar ossan êgoan!
–
Droomn en dichten bringen noöis vele butter up ’t broöd,
schoöne liedjes e’ ku’ je nie eten.
‘k Moste ik weg uut myn Westhoek, uut nypende noöd,
en dat huzeke rochte vergeten.
–
Vele joarn kwoamn en goengn in ê verre vremd lând,
langen tyd hê-k myn Westhoek êmist
En ‘k verstoeg, o’k vergrysd were in Vloanderen kwam,
da’ k in ’t vremde noöis thuus hadde ‘êweest.
–
‘k Hoorde were myn toale, ‘k roök de reuke van ’t lând,
‘k kreëg ê krop in myn kele …. mo ‘k loech
omda ‘k were thuus wos, en an ’n woaterkânt
viste woa dat dat oud doeninkje stoeg.
–
Up en oavend in ’n uutkommn hê ‘k toen doar êgoan,
‘k wilde êtwot van myn jeugd were viengn …..
‘k Zag van verre dat kleen oud huuzeke stoan
en van blydschap beguste ‘k te ziengn.
–
Mor o’k noar kwoame, ‘k zag zuk ê zielig gedoe …..
’t Wos veronschoameld, vervuuld onder ’t mos.
Nog één bollaert stoegt ‘r doa, zo triestig ….. zo moe ….
en ‘k verstoef nu voor ’t eëst dat ’t ê ‘TREURWILG’ wos.
–
Djoos Uytendoale
Uit Het Zonneheem van 1990
