Een frisse mollige deerne

Zandvoorde

Iedereen kent hier een hoogvlieger van een kerkpilaar, die hier alles wil het best weten, alles op zijn duimpje wil doen draaien en daarbij altijd gereed is om suiker op een andermans rug te kloppen, het moge waar of geen waar zijn.

Is er ergens een vrijzinnig man, die een strootje mislegt, iets dat iedereen gebeuren kan, want het beste paard struikelt wel eens, dan is onze pilaarbijter er boven op om de zedenprediker uit te hangen en het is hem voldoende een duimbreed te weten om er een el lang rond te brieven.

En nochtans, vooraleer een ander over de hekel te halen, had hij beter gedaan eerst zijn eigen geweten te onderzoeken, want hij zag de splinter in zijn buurmans oog en niet de balk in ’t zijne. Ook is het hij, die sinds een paar weken op onze gemeente aan ’t klokkenzeel hangt. Met zijn eer is het dat het volk nu schoon weer speelt.

Hij had een frisse mollige deerne als meid, die wat al te vet werd in korte tijd en die om haar vet wat te slijten, op zekere morgen voor het zonnerijzen op reis gegaan was, zegde onze kerkrat zelf. Maar de kwade tongen zegden wat anders en de curieuzeneuzen die ook overal hun snuittuig willen in steken, gingen eventjes het gordijntje opheffen. Ze zegden dat die wandeling van de meid oorzaak was dat onze moeder de heilige kerk een lid te meer telt.

En sinds die maagd op ons dorp bij haar godvrezende meester terug is, wordt er hier over dat voorval niet weinig gezwansd. Maar wie lachen als apen met een peul cayennepeper in de keel? Dat is onze voormalige zedenprediker en zijn poezelige meid.

Nu! Iedereen bakt zijn koeken gelijk hij ze eten wil en brandt hij zich de kneukels aan de pan, ’t is zijn zaak. Maar als men op zulk een been zo erg mank gaat, dan zwijgt men maar best over een ander.

Heb je het beet, kerkrat?

–

Uit de krant van 1889 – www.historischekranten.be