Moesten joen sorry’s garen zijn

’t Zijn de beste peirden die den haver van de gebeurs eten.
Ge moet nie willen vliegen oj geen slagpennen in joen vleugels hebt.
è Vleiende tonge is lijk een slekke die allene moar slijmsporen achterlaat.
Ge ziet er uit als è koe die weggelopen is van den beenhouwer.
’t Is nen goe’n slaper die gaat goan slapen met de kiekens en upstoat met ’t ruttelen van de talloren.
Oj een zeuge aan heur neuze kittelt goa’t ze in de moaze gaan liggen.
Met vallen en opstaan geraak je deur de weireld zei Gusten en ne viel met zijn gat in een stront.
Hij doet zijn mond up ’t nachtslot.
Geen smake boven zout, geen waarde boven goud.
Hij is te breed voor een serviette en te smal voor een tafellaken.
Zelfs de besten smid slaat wel è keer up zijn duim.
Men vangt geen snoeken in droge broeken.
Hij blinkt lijk een snottebelle in de zunne.
Hij is zo welgekommen lijk een hond in è kegelspel.
Wie de woarheid zegt verliest het spel.
Hij is zo glets lijk nen spegel.
Spiering is ook vis o’t er nieten anders is.
Moesten joen sorry’s garen zijn, ge zoud’t al è kostume hebben.
Zijne kop zit vul kobbenetten.
Boze wijven en stugge peirden moet men met harde sporen berijden.
Hoe groter de liefde hoe kleinder de sprake.
Schone spraken scheuren geen kaken.
Zelden zal men ontmoeten een schone vrouwe zonder sproeten.
Nen hond met een been heft zijn steirt up.
è Kijkt lijk nen hond met de klem in zijn steirt.
Men pakt è zwijn bij zijn steirt lijk è man bij zijn woord!

Niet schoonder dan de steirt van è pauw en niet lelijker dan hulder klauwen.
Geen rijker vent in de stee dan een die leeft in vree.
Hij ziet d’r uit lijk dat ’t stadhuus in brande staat.
Den enen stameloare verstoat den anderen.
Hij kan geen steke deur zijn neuze zien.
Nen goe’n metsenoare smijt geen brieke weg.
Hij liegt dat de stenen zweten.
Hij is geen kriekesteen weird!
Hij zoudt è koe up stelten doen lopen.
Hij is zo knorrig lijk een oud stekelvarken.
Loopt naar de mane en vangt de sterren!
Is uw vrouw goed en uw been kwaad, houd ze beide van de straat.
’t Is een wonderlijken strijd als de enen ezel den anderen verwijt.
Als ’t stroent regent goa ‘j ook joen deel krijgen.
Hij riekt nen stront nog voor dat ’n gescheten is.
Nen slacht lijk den strontvliegen, eerst vele ronken en dan in den drek arriveren.
Den hoogdag noast als de zwijns met strooi in hunder muule lopen.
Zijn wuuveke hè ’t è goed mondstuk.
Hij is zo glets lijk è stuk spek.
è ’n Is geen puupe toebak weird.
Gekwetste eigenwaarde doet meer zeer dan tandpijn.
Hij heeft zeer aan zijn tanden tot achter zijn oren.
Hij avanceert lijkt è slekke in è vat terre.
De kennisse van de zaken ligt in ’t tegendeel ervan.
Een vette koe laat een mager testament achter.
Beter één die ’t gezien hèt dan tien die ’t van horen zeggen hebben.