’t Is verloren geschuifeld

Volksspreuken waar dierennamen in voorkomen

Hij is zoo zot als ’n keezemeeze,
Als de koekoek en de pimpermeeze.

–

De hennen liggen daar allen
met hun steerten naar de markt.
(leggen weinig eiers).

–

Waar ’t aas ligt, vergaren de gieren.

–

Schrijft het op de balke, de kalvers
en zullen het niet uitlekken.
(Van een schuld die nooit betaald wordt).

–

Twee katten aan een’ muis,
Twee vrouwen in een huis;
Twee honden aan een been,
Komen zelden overeen.

–

Twee mussen aan een korenaar,
En maken nooit een vreedzaam paar.

–

Pier zit vul vier,
Lijk eene mussche vul suiker.

–

Doet ge ‘nen ezel wel,
Hij beloont u met zijn scheten.

–

Als twee honden om een been vechten,
Den derden loopt ermêe weg.

–

Er zijn paddepoten in dat lijnwaad.
(dunne of slechte plekken).

–

Trien met heur paddebillen.
(magere benen).

–

Hoe nader den hond,

Hoe nader de bete.
(het gevaar).

–

Ieder mannetje
Heeft zijn wulvetandetje.
En ieder vrouwtje
Haar schapeklauwtje.

–

Daar zijn luizen, (bloedluizen)
in ’t land.
(pemen in het land)

–

In iets betrut zijn
als een henne met 17 kiekens.
(overladen zijn).

–

Kermissen zonder danspartijen
zijn witte meerlaars.

–

De dwingelanden vallen in hun schatkamers,
lijk de eksters in hunder nesten.

–

Een eerlijk herte en ‘nen gebonden hond,
lijden veel.

–

Aan zang, spel en peerdenrennen,
Kan men eenieders zotheid kennen.

–

Wie met de honden slapen gaat,
Niet zonder vlooien op en staat.

–

’t Is verloren geschuifeld
Als ’t peerd niet en wilt pissen.

–

Hebt ge de Koekuit gehoord dè ?
(aan iemand die vroeg opstaat)

–

Uit ‘Volkskundige Almanak ’t Beertje’ van 1938