’s Nuchtens tielijk – van ten vijven –
staat de schaar gereed en gaat
met den haak en met de pikke,
waar het wachtend koren staat.
–
Scherregerrend snerpt de wetsteen
op en neêre langs het staal,
en de pikkers kijken lustig
naar dat koren altemaal.
–
En ze slaan een kruis en spuwen
krachtig in de felle vuist,
slaan den pikhaak in het koren,
dat al zuchten nederruist.
–
En ze buigen en ze stuipen,
en ze pikken en ze slaan,
zonder rusten, zonder pozen,
zonder spreken, zonder staan.
–
En ze buigen en ze stuipen,
zonder schier te weten hoe;
op en neêre gaat hun arrem,
lijk van zelfs, en slaat maar toe!
–
’t Zinderend klinken van de pikke
mengelt met het ruisend lied
van het koren, en het zwoegend
asemen van het werkend diet!
–
En de zonnestralen vlammen
op de wappere werkers neêr,
en het koren zendt al spokkelen
hun die vlamme in vonken weêr.
–
Maar ze buigen en ze stuipen
lijk van zelfs, en slaan maar toe;
en hun arrem zwaait de pikke
zonder schier te weten hoe.
–
En ze monkelen naar het koren,
dat voor hun slagen zwicht,
rechten de gekromde rugge,
drogen ’t zweet van ’t aangezicht.
–
Wetten kletsend hun pikke,
lachen met de zon die laait,
en – weêr slag voor slag valt ’t koren
waar ’t de pikke nederzwaait.
–
Wel perst ’t zweet uit te alle kanten,
perelend op ’t gebruind gelaat,
en, langs rugge en benen krevelend,
dweers door broek en hemde gaat.
–
Maar ze èn weten ’t, noch ze en voelen ’t,
en ze slaan, maar altijd slaan,
en noch zonnelaai noch zweten
dat hen kan doen stille staan.
–
Rusten doen ze – slechts om te eten –
een korten noenestond,
en hervatten weêr den arbeid
schier met ’t eten in den mond.
–
Zie! Daar is het laatste bedde!
Elkeen staat en kijkt een keer,
en met dubbele kracht, daar slaat de
pikke in ’t laatste koren neêr.
–
Af is ’t koren, kale ’t veld nu;
met de glans op ’t aangezicht
kijken al de pikkers naar het
koren, dat geveld daar ligt.
–
Naar de kale stoppels, die op
’t veld zijn blijven rechte staan,
naar de musschen, die al swietelen
vechten om ’t verloren graan!
–
Zij vergaren pak en zak, doch
eer zij naar de hofsteê gaan
kijken nog eens om, en zeggen:
‘w’ hebben wel ons best gedaan!’
–
En des nachts, bij zalige ruste
wordt hun ’t moede lijf verlicht:
heilvol is de ruste bij ’t be-
wustzijn der volbrachte plicht.
–
N.D. Langemark 1 augustus 1902 – www.historischekranten.be –
