Nu volgen eenige regels, hoe men zig aen de taefel behoort te draegen.
Nu volgen eenige regels, hoe men zig aen de taefel behoort te draegen.
1. Als gy van iemand ter maelteyd genoodigt word, dan moet gy u zelven nettekens kleederen opdat gy uwen vriend geen schand aen en doet.
2. Als by in de kaemer komt, daer de gasten zyn, zoo moogt gy noyt eerst gae nzitten, nog de beste plaetze neemen.
3. Aen de taefel gaende, moet gy uwen hoed ergens uyt den weg afleggen, ten zyn dat d’andere gedekt zyn, en is’t dat gy eenige reden hebt, gy zet uwen hoed op, zeggende met Ul. permissie bloods hoofds is my daedeelig, en plaets neemende, moet gy digt by de taefel zitten, en niet, als de boeren, dat het eeten dat hun ontvalt tusschen de beenen valt, gym oogt noyt iet op den grond werpen, maer, beenen, vlimmen, schellen, etc. legt dat op uwen tailloir; nog en zsyt noyt lastig met u servet niet willen open te doen, en aen te hangen, alwaer ’t ook, dat gy niets te bedorven en had, gy zult zoo aen de andere gelyk zyn, nog en weygert niet uwen gebruykten tailloir af te geeven, al hoe wel hy niet zeer vuyl is.
4. Als nu de Benedictie gezeyd is, die men altyd aen de geestelyke d’eer geeft, oft aen den meester van de taefel, zoo is ’t, dat den tractant de vrienden, en de genoodigde verwillekomt, en is ’t dat men niet voor en diend, wagt u van den eersten in de schotel te zyn.
5. Gy moet letten, dat gy aen uw brood niet en byt, gelyk de boeren doen, maer gy moet het leggen aen uw slinke hand en met uwe slinke hand daer brokken afbreeken.
6. Uw mes, lepel en fourcet moeten liggen aen uw rechte hand, gy moet letten dat als by uwen lepel gebruykt hebt, en dat hy vet is, gy dien noyt mogt leggen op het schoon tafel laeken, maer op uwen tailloor, is uw mes vet, vaegt het af aen wat brood, noyt aen de servet.
7. Is’t dat er een portie voor u staet, daer menu verzoekt van voor te dienen, is’t dat gy vreest van dat niet wel te doen, het en mistaet niet, van dat met beleeftheyd te weygeren, en over te geeven aen iemand anders, is ’t dat gy voordient, gym oogt noyt uwen lepel oft fourcet gebruyken die gy voor u gebruykt hebt, maer gy vraegt schoone.
8. Als menu voordiend op eenen tailloor, dan moet gy dien aenneemende, eenen van uwe schoone tailooren wederom geeven met eene kleyne eerbieding door ’t boogen van uw lichaem.
9. Als by nu eet, zoo en moogt gy noyt gulzig eeten, nog uwen mond zoo opkroppen, dat uwe kaeken gespannen staen als trompetters, noyt moogt gy spreeken, oft drinken, voor aleer uwen mond ledig is.
10. Als u iets bezonders aen taefel wordt aengeboden, moet gy dit met eerbiedigheyd ontzeggen; maer als men u praemt, neemt het met beleeftheyd aen, zeggende, by exempel, myn heer, ik ben u dankbaer.
11. Noyt mag men aen taefel iemand sterlings bezien blyven, nog, als iemand zingt, al zingt hy kwalyk, daer mee lachen, als iemand iet klugtig vertelt, gym oogt dan wel lachen, maer niet al schreeuwende, oft schetterende. ‘T Is ook tegen de goede manieren, dat gy by uwen naebuer dikwils stil klapt en fezelt, dat is haetelyk voor het gezelschap, hebt gy hem eenig geheym te vertellen, doet dat op andere tyden ….
Als by deeze kleyne regels observeert, gaet maer kloek ter taefel, al waer’t by den Prins, en ik verzekere u, gy zult er met eeren afkomen; daer zyn nog verschyden andere zaeken, by exempel, van de gezoneheyd te drinken, etc., maer mits dat dit zoo veranderlyk is moet men zig voegen naar een ander.
–
Uit ‘De welmeynenden boerezoon’ – De regels voor aan tafel – geschreven in 1802 door Jacobus Claes, een Limburgse priester. – Met dank aan Guido Vandermarliere (uit Doos Gazette van 2010) –
