Tusschen bolloars, an ’n boord van ê woaterpit

HERINNERING

–

Tusschen bolloars, an ’n boord van ê woaterpit

wist ik vroeger ên huerke stoan.

Stroöi up ’t dak, groene vensters en de meurn fris in ’t wit.

Och ! hoe geern hê ‘k doar ossan êgoan!

–

Droomn en dichten bringen noois vele butter up ’t broöd,

schoöne liedjes e’ ku’-je nie eten.

k Moste ik weg uut myn Westhoek, uut nypende noöd,

en dat huzeke rochte vergeten.

–

Vele joarn kwoamen en goengn in ê verre vremd land,

langen tyd hê-k myn Westhoek êmist

en ‘k verstoeg, o’k vergrysd were in Vloanderen kwam,

da’k in ’t vremde noöis thuus hadde ‘êweest.

–

‘k Hoorde were myn toale, ‘k roök de reuke van ’t land,

‘k kreëg ê krop in myn kele … mo ‘k loech!

omda’-k were thuus wos, en an’n woaterkânt

wiste woa dat dat oud doeninkje stoeg.

–

Up en oavend in ’n uutkommn hê-‘k toen doar êgoan,

‘k wulde êtwot van myn jeugd were viengn.

‘k Zag van verre dat kleen oud huzeke stoan

en van blydschap beguste ‘k te ziengn.

–

Mor o’k noar koame, ‘k zag zuk ê zielig gedoe.

’t Wos veronschoameld, vervuuld onder ’t mos.

Nog EEN bolloart stoegt ‘r doa, zo triestig … zo moe …

en ‘k verstoeg nu voor ’t eëst dat ’t ê “TREURWILG” wos.

–

Djoos Uytendoa1e in Zonneheem van 1991