De reiziger die nu langs de wegen van het West-Vlaamse platteland reist, denkt geen ogenblik aan de mogelijkheid door wilde dieren te worden aangevallen. Evenmin heeft de landbouwer onophoudelijk vrees zijn vee door wolven te zien verscheuren. Geregelde klopjachten op deze dieren zijn niet meer nodig. En nochtans, het voorkomen van wolven in onze streken is niet ondenkbaar veraf.
Ongeveer 500 jaar geleden waren klopjachten op wolven een gewoon verschijnsel. Deze klopjachten waren meer dan nodig. Gewoonlijk hadden de jachten plaats onder de leiding van de opperjachtmeester, maar wanneer de dieren te driest werden, had iedereen het recht ze te doden. Meer zelfs, men ontving er een premie voor. De rekeningen van het Brugse Vrije vermelden dan ook geregeld uitgaven gedaan een personen die wolven konden vangen en doden. De premie die werd uitbetaald verschilde naargelang de aard van de vangst.
Een rekening van 1417 vermeldt dat voor een wolvin 3 ponden parisis werden betaald, voor een oude wolf 40 schellingen, voor een jagende wolf 20 schellingen en voor een welp 10 schellingen. De prijs voor een wolvin is dus 6 maal groter dan voor een welp, 3 maal groter dan voor een jagende wolf, anderhalve maal deze die voor een oude wolf werd betaald.
Deze hoge prijs houdt ongetwijfeld verband met de rol die de wolvin bij de vermenigvuldiging van het ras speelt. Beschouwd t.o.v. de toenmalige lonen zijn deze premies niet te onderschatten. Een gekwalificeerde timmerman of metser verdient omstreeks diezelfde tijd ongeveer een halve schelling groot per dag, wat betekent dat voor een wolvin het loon van tien werkdagen werd betaald.
Wat de verspreiding van deze wolven betreft, men schijnt ze zowat overal aan te treffen. Volgens de genoemde rekening worden premies uitbetaald voor vangsten te Maldegem, Esen, Handzame, Kortemark, Dudzele, Varsenare, Jabbeke, Woumen, Zarren, Heist, St.-Laureins, Zedelgem, Aartrijke en het Oostendse.
In het totaal werden 45 ponden parisis uitbetaald voor 4 wolvinnen, 9 wolven, 6 jonge wolven en 18 welpen. Er werden dus 37 dieren gevangen. Nochtans was de plaag in 1417 niet uitzonderlijk groot. In 1397-1398 werden wolven gevangen in niet minder dan 27 parochies. Voor de periode 1397-1418 benaderde het aantal, in een twaalftal rekeningen geboekte, liefst 500 gedode wolven.
Bij de aanvang van deze periode waren de premies groter dan bij het einde ervan, wat er op schijnt te wijzen dat in de 15de eeuw het gevaar dat van wolven uitging enigszins verminderde. Ook in de kasselrij Kortrijk heerste op het einde van de 14de eeuw een ware wolvenplaag; toch nam ook het gevaar waarschijnlijk geleidelijk af.
In de laatste decennia van de 16de eeuw steekt de wolvenplaag weer het hoofd op en noodzaakt vaak een algemene verplichting tot wolvenjacht. Na enkele tientallen jaren werd de plaag nochtans bezworen en in het begin van de 18de eeuw schijnt het voorkomen van wolven reeds eerder zeldzaam te zijn.
A. Mertens in Biekorf van 1960
