Men kan denken dat de Muizevalle op het Frezenbergje er van meedeelt. Hele gezelschappen trekken naar daar op, ook kan men daar een lekkere beet ingelegde vis vinden aan zeer gering prijs. Maar er zijn nog mensen die hun voorraad meenemen omdat ze niet graag vreemde kost eten, en ….het is ook ….goedkoper.
Sedert enige dagen hebben we een alleraangenaamst weer en onze wandelaars maken er gebruik van: de standswandelingen in onze publieke hovingen en deze buiten de stad zijn wel bezocht.
Men kan denken dat de Muizevalle op het Frezenbergje er van meedeelt. Hele gezelschappen trekken naar daar op, ook kan men daar een lekkere beet ingelegde vis vinden aan zeer gering prijs. Maar er zijn nog mensen die hun voorraad meenemen omdat ze niet graag vreemde kost eten, en ….het is ook ….goedkoper.
‘Cissen, zeg, gaat uw vrouw ’t achternoene niet mee naar de vijver? De mijne gaat met verscheidene anderen uit het gebuurte, het is schoon weer en ze mogen wel ‘ne keer uitgaan, ze zitten hele dagen thuis. Wat dat meer is; ze dragen hun eten mee en ze amuseren zich met de kleinste onkost.
‘Ja, waarom niet …Wanneer gaan ze deure?’
‘Ten drien’.
‘Bon …, ik zal zeggen dat ze komt’.
Ten drien waren al de vriendinnen bijeen vergaderd. De vrouw van Cissen zegde dat haar man gevraagd had, om terwijl ze naar de vijver gingen, ze een stapke verder zouden willen wandelen en deze drie potjes te Dikkebus te gaan afgeven bij een of andere dorpsgenoot.
‘Waarom plaatst ge die drie met papier overdekte potjes niet in onze korf met voorraad?’, stelden ze voor en vijf minuten later was het gezelschap de poort uit.v
Die voorraad bestond uit saucissen, koeken, kaas en Frans brood, gedragen door nu een keer de ene en dan de andere.
De wandeling was aangenaam, men schertste, men lachtte, men vertelde farcen. Het artikel van te eten kwam ook op het tapijt. De ene wilde eten bij ‘De Toekomst’ aan de vijver, de andere stelde voor eerst de potjes naar Dikkebus te dragen en daarna te eten. Maar het eerste voorstel werd aangenomen, want van velen begon de maag reeds te trekken en hun ogen vielen gretig op de korf.
Eindelijk kwam men in de herberg en men vroeg er een stoop bier. De messen werden tevoorschijn gehaald.
Diegene die de korf droeg gaf al met een keer een schreeuw, ze haalde een groene saucis en een rood Frans brood tevoorschijn. De koeken en de kaas waren van indigo kleur!
Het is onmogelijk om zich het geschrei en getier van de teleurgestelde vrouwen in te beelden. Men onderzocht de korf en de oorzaak van alles was dat de drie potjes met verf gevuld waren en omgevallen in de korf, zodat heel de voorraad geverfd en nu bedorven was.
Zijn eten meedragen is veel goedkoper ……maar is het zo goed?
–
Uit ‘De Toekomst’ van 18 april 1869 – www.historischekranten.be –
