Casselkoeien

Aanschouwt mij, hier en daar,
die bende Casselkoeien;
die, louter bruin van haar,
als zoveel blommen bloeien,
in ’t gers en in de zon, die, zinkend henentiet:
die, rood, het rode veld vol rode vonken giet.

’t Is prachtig overal,
’t is prachtig hoe de huiden
dier koeien liefgetal
van vouwe en verwen luiden,
’t is prachtig hoe ze staan, gebeiteld en gesneên,
lijk beelden, over heel die wijde weiden heen.

Daar zijnder, rode als vier;
kastanjebruin geboende;
naar donkerbaaide bier,
maar bijkans zwart bier doende;
beglinsterd en beglansd: van vel en verwigheid,

gelijk en ongelijk – terwijl de zonne beidt.

Al langzaam langer speelt,
dwersdeur de weidegronden,
’t zij welker koe een beeld
van schaduw bijgebonden;
en, wangedrochtig groot, in ’t donker gers voortaan,
zie ‘k zwarte spoken van gevlerkte koeien staan.

Goên nacht! De zonne beet
ten neste neêr: tot morgen,
is al dat verwe heet,
en ogen aast, verborgen:
de koeien zijn voorbij, gedelgd en uitgedoofd,
en … morgen weêr, ontwekt ze ’t blinkend zonnehoofd.

–

Guido Gezelle
13 september 1896