Dat het niet al suiker en zeem is in het huwelijk, dat wist Narden van Sussens warempel goed. Narden had thuis nooit erg veel te zeggen gehad en meestal gestaan waar dat de borstel staat.
Dat het niet al suiker en zeem is in het huwelijk, dat wist Narden van Sussens warempel goed. Narden had thuis nooit erg veel te zeggen gehad en meestal gestaan waar dat de borstel staat. Nu hadden ze Narden zijn vrouw begraven en de man ging enkele dagen later nog eens naar het kerkhof.
Natuurlijk niet om er te schreien, maar een beetje om de schijn te redden. Binst hij daar staat, komt daar almeteens een beste kennis af.
– ’t Is wreed, hé Narden, alzo zijn vrouw te moeten verliezen.
– Ja ’t, zei Narden al snoffelen, zie, ik zou er ‘k weet-niet-hoevele voor geven, opdat ze hier sebiet were zou uitkruipen.
Binst dat hij dat zegt, begint er daar juist een mol te steken. Narden vreesde het ergste en bad luidop;
– Ons Here, ge moe gij daarvoor precies geen mirakel doen, ‘k zei het maar om te lachen.
–
Uit ‘Het Wekelijks Nieuws’ van 1955 (Het Manneken uit de Maan)
