Wider weunden hier niet verre van de vaart en up en avond komt er hier e wuvetje binnengelopen tenden (buiten) asem en al roepen “’t Is daar e verkeer, en ’t ruttelt met ketens, ’t is de waterduvel, ’t is de waterduvel.”
’t Kwam hier e wuveke dikkels koffie drinken, en ’t vertelde dikkens dat er ’s navens oe ’t zat te breien of te naaien of te spellewerken ne klop up de deure wos en dat er ton ne totsekop (doodshoofd) binnenkwam, die heel de tijd up tafel ronddraaide, ’t hoorde olsan eerst ne klop up de deure, en ton begoste die totsekop rond te rijden up tafel.
–
Wider weunden hier niet verre van de vaart en up en avond komt er hier e wuvetje binnengelopen tenden (buiten) asem en al roepen “’t Is daar e verkeer, en ’t ruttelt met ketens, ’t is de waterduvel, ’t is de waterduvel.”
–
Ik hè da nog gezien voor den anderen oorlog in die reke linden aan Alliets hof, maar die bomen zijn nu wok allemole weg, ’t zat daar ne lucht heel de nacht up en were te wippen en de mensen zeien wok dat dadde een verkeer wos, een doodkeerse of entwodde zuks (iets in die aard).
–
In Wytschate was ter daar nen hoek die gekend wos voor spokerie, de Diependale, da wos e lange berg nere naar è bus, en ’t liep daar olsan een peerd zonder hoofd, en ’t kwom zoverre dat er niemand meer doste passeren daar. Maar ’t wos e ferme boerezeune die geen benauwd had, en die daar olsan passeerde. En zin moeder zei olsan datne niet mochte, maar je geloofde dat niet, maar up nen avond dat ne van Wytschate naar Hollebeke kwam, hoorde ne een groot geruchte, en je wos met ene slag ommgesmeten. En van oet ie rechte wos, liep ’t ne in éne schicht naar huus, en je kwam thuus tenden asem. “Moeder, ‘k hè ’t peerd zonder hoofd gezien, ‘k ne ga nooit meer oe gunder.” “Ziet, zei zin moeder, ge wilde me niet geloven, gi. Maar ge ziet wel dat ’t nog olsan best is ’t horten achter joen moeder.”
–
Oe je van Hollebeke naar Zillebeke gaat hè je daar de kafé den Entrepot, en 200 m. innewaarts stond er ’n klein huzeke, en ’t spookte daar wok. Z’hoorden ketens rabbelen (rammelen) up de dam (voetpad) buten en ze gingen buten en ze zagen niet, en ton hoorden ze het up de zolder, en were maar busen en ketens die ruttelden en ’t ging zoverre dat die mensen daar niet meer wilde weunen en z’hèn dat huzeke moeten afbreken, ze kosten het aan niemand meer verpachten.
–
In Voormezele was er een vouwmens die wok entwot koste; ’t wos e keer e plekke waar dat er een kindje stief ziek kwam, en zij ging daar vele, en die mensen hèn naar de paters geweest, en van ton voort hèd dat kindje genezen, en dat wuf koste niet meer binnen in hulder huus.
–
Min moeder ging met de trein naar Komen met min joengste zusterke, en ’t kwam daar e vreemd wuf up den trein gestapt, en ze gaf ’t kind e pere. Maar van oe die pere up wos, begoste da kind te krijsen, maar te krijsen, ’t wos daar geen houden meer aan, en z’hèn naar de paters geweest om dat af te lezen, ge ziet wel dat je nooit geen vreemd wuf meugt betrouwen, dat es olsan gevaarlijk.
–
Hier up de streke gingen er vele vrouwmensen omme met boeken, en ’t wos hier een die ne keer een boekske gegeven hadde aan ’n kindje maar ’s navens hoorden ze zulken leven, de deuren sloegen open en toe, en de pannen ruttelden up ’t dak. En z’hèn van armoe in ’t holst (in ’t midden) van de nacht dat boekske naar de paster gedaan, en ton waren ze van dat leven verlost.
–
‘k Kwam een keer een vreemd wuf tegen, en zonder da’k ze kende pertank (nochtans), zei ze: “Ah, hoe is ‘t?” en ze sloeg up min schoere, maar ik sloege zere up heur hoofd en ‘k zeie: “Hef joe weg” – dat wos garantie een toveresse, maar ‘k ha hoger geslegen en oezwo koste ze niet doen aan mi.
–
’t Kwam een keer een vent rond met rattenvergif, en je vroeg aan min moeder of dat ze geen moste kopen; en min moeder zi: “We hèn wieder geen ratten, ‘k moet geen vergif hebben.” Maar den dag derup ’t krioelde van de ratten, heel ’t huus wos er vul van, en up nen dag of twee waren ze ollemale were weg.
–
Den dokteur van Wytschate wos ne geleerde mens en je koste wok vele, je koste ne mens terplekke doen bluven staan, ’t hèd hier nog gebeurd aan de vaart; je deed der daar drie bluven staan voor geheel de nacht, en ze kosten niet meer weg, en ze mosten doortrappelen, totdat ze in schuim en zweet stonden, en ze mochten maar deure gaan van oe ’t goed wos voor hem.
–
Oe ‘k ik hier nog wos binst de oorlog ging ik dikkens gaan wandelen met ’n vrouwmens, maar iedere keer dat we een kruisstrate passeerden deed ze heur ogen toe, omdat eraan een kruisstrate wat te zien wos, ge koste daar den duvel tegenkomen in mensengestalte.
–
Uit de Vlaamse Volksverhalenbank – verzameld door M. Reynaert –
